Kwaliteit van leven: wat is dat eigenlijk?

Op bezoek in het verpleeghuis

‘Oud worden is niet gemakkelijk’, zegt de oude man. ‘Jongere mensen vergeten dat. Ze zeggen: “Kom nou mee. Dat uitstapje vind je echt leuk en het is goed voor je om er even uit te gaan.” Maar soms heb ik pijn of ben ik gewoon niet in de stemming. Oude mensen hebben dat nou eenmaal.’

Een paar dagen later ben ik in een verpleeghuis voor een interview over de kwaliteit van de zorg. Een praktijkopleider geeft me een korte rondleiding. Ik zie twee huiskamers naast elkaar. Ze hebben grote ramen en ik kan ze beide tegelijk bekijken. In de ene huiskamer heerst diepe rust. Er zitten vijf oude mensen te dutten. In de kamer ernaast zitten tien mensen. Ze zijn allemaal wakker. Een jonge vrouw doet een spelletje met een van hen. Wat gebeurt er als ze straks weggaat? Valt dan iedereen in slaap? Hoe neemt de buitenwereld dit waar? Te weinig toezicht, te weinig aandacht, te weinig … kwaliteit?
Oud worden is niet makkelijk. Niet alleen omdat je vaak van alles gaat mankeren en er mensen om je heen overlijden. Je levert op veel vlakken in en dat raakt ‘de kwaliteit van leven’ zoals ze dat in de zorg noemen. Is het reëel te verwachten dat de zorg dat kan compenseren? Nee. Veel hangt af van iemands vermogen te incasseren en de situatie te nemen zoals die komt. Mensen die dat kunnen, zijn er zeker. Als het enigszins kan nemen ze deel aan allerlei activiteiten in huis – als het moet in de rolstoel. En ze hebben het gezellig met elkaar.
Het lijkt echter alsof deze groep in de minderheid is. Uit de verpleeghuizen klinkt een klaagzang op, ofwel van de ouderen zelf of de naasten. De zorg schiet te kort: er is te weinig tijd, het eten is niet lekker, kleding raakt zoek of wordt te heet gewassen, het ruikt niet fris, enzovoort. Veel ouderen willen er niet naar toe. Ze kijken wel uit. Maar als ze te veel gaan mankeren – lichamelijk of psychisch – komen ze er toch. Dan worden ze op een dag wakker in een huiskamer.
De gezondheidszorg moet hervormd worden, omdat die anders niet meer te betalen is. We zitten met zijn allen in een snelkookpan en weten niet waar het naar toe gaat. Veel mensen zijn nu al niet tevreden, hoe moet dat dan straks? Ik durf het bijna niet te zeggen: worden we niet gewoon … te oud?

Advertisements

About Marieke Keur

Blogger, schrijver-journalist en eindredacteur voor het Nederlands en het Engels. Favoriete onderwerpen zijn de zorg, de stad, het landschap en de zee.
This entry was posted in Columns, Fictie and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s